Od Primore do Przymorza Małego

Przymorze Małe to palimpsest epok: średniowieczna gospodarka hydrauliczna cystersów, kuźnice rodu Conradich, polska enklawa w niemieckim Gdańsku i modernistyczny eksperyment mieszkaniowy lat 60. Poniżej – pełna historia od 1279 roku. Kliknij każde zdarzenie, by rozwinąć szczegółowy opis.

Epoka cysterska i nowożytna
Konradshammer / Güntershof
Wolne Miasto / Rewitalizacja
Osiedle PSM i PRL
1279

Osada Primore – pierwsza wzmianka

Najstarsza udokumentowana nazwa regionu pojawia się w przywileju biskupa włocławskiego Albierza. Tereny należały do cystersów z opactwa oliwskiego.

Dokument wystawiony przez biskupa włocławskiego Albierza odnosi się do osady położonej w bezpośrednim sąsiedztwie morza – w języku staropolskim i pomorskim oddawano to jako osadę leżącą "przy morzu". Obszar był zdominowany przez rozlewiska Potoku Oliwskiego, łąki i pastwiska stanowiące zaplecze aprowizacyjne klasztoru w Oliwie. Co istotne, Przymorze koncentrowało się wówczas wokół osi dzisiejszej ulicy Pomorskiej i Piastowskiej – było osadą młyńską i rzemieślniczą, nie zaś typowo nadmorską wsią rybacką, jak często błędnie się zakłada.

1283

Nazwa "Prsimore" w dokumentach klasztornych

Forma nazwy ewoluuje w łacińskich zapisach klasztornych, potwierdzając utrwalenie się słowiańskiego miana.

Dokument z 1283 roku posługuje się formą "Prsimore", co świadczy o konsekwentnym używaniu słowiańskiej nazwy w oficjalnych łacińskich aktach cystersów oliwskich. W tym czasie klasztorna gospodarka hydrauliczna – oparta na energii Potoku Oliwskiego – była główną siłą miastotwórczą całego regionu.

1540

Konradshammer – ród Conradich i system młynów

Dzierżawca posiadłości sprzedaje dobra rodzinie Jana Conradiego, gdańskiego rajcy. Rodzi się nazwa Konradshammer – Kuźnica Conradich.

Rodzina Conradich, wywodząca się z kręgów gdańskiego patrycjatu, dostrzegła potencjał w hydrotechnicznym zagospodarowaniu dolnego biegu Potoku Oliwskiego. Na terenie dzisiejszego Przymorza Małego powstał rozbudowany kompleks kuźnic, młynów i warsztatów. W 1591 roku posiadłość przeszła w ręce Jana Doręgowskiego (Dorngowskiego), który z nadania opata Dawida Konarskiego wzniósł okazały dwór oraz kuźnicę żelaza. Zakład ten, wykorzystujący koła wodne, ewoluował w kuźnicę miedzi funkcjonującą intensywnie do połowy XVIII wieku – odzwierciedlając zmiany w gospodarce europejskiej od żelaznych narzędzi rolniczych po miedziane elementy wyposażenia statków.

1672

Güntershof – rezydencja i centrum produkcji

Gottfried Günter przejmuje dobra. Majątku nadana jest nazwa Güntershof – centrum zaawansowanej produkcji z olejarnią, kaszarnią i papiernią.

Güntershof nie był jedynie rezydencją mieszkalną, ale centrum zaawansowanej produkcji: od olejarni i kaszarni (od 1786 roku), przez papiernię, aż po zakłady odlewające żeliwo na potrzeby produkcji maszyn i karabinów do 1860 roku. W 1734 roku, podczas oblężenia Gdańska przez wojska rosyjskie i saskie, posiadłość spalili Kozacy. Rodzina Blechowiczów w latach 1735–1741 podjęła próbę odbudowy papierni, która ostatecznie działała do 1830 roku – po czym miejsce zajęła kolejna kuźnica, działająca do 1880 roku. Karol Fryderyk Conradi, ostatni z rodu, w testamencie z 1794 roku zapisał cały majątek na rzecz szkoły Conradinum – jednej z najlepszych szkół technicznych w Europie.

1863

Murowany młyn zbożowy przy ul. Pomorskiej 94

Wzniesienie nowoczesnego młyna – zwieńczenia technicznej myśli XIX w. Po pożarze w latach 80. XX w. zostanie pieczołowicie zrekonstruowany.

Murowany młyn zbożowy zlokalizowany przy dzisiejszej ulicy Pomorskiej 94 stanowił szczyt technicznej myśli XIX stulecia w tym rejonie. Choć uległ niemal całkowitemu zniszczeniu w wyniku pożaru w latach 80. XX wieku, został zrekonstruowany na oryginalnych fundamentach w latach 1994–1999. Dziś Młyn IV jest jednym z nielicznych materialnych łączników ze starą, przedindustrialną i wczesnoprzemysłową historią dzielnicy.

lata 30.

"Mała Warszawa" – polska enklawa w Wolnym Mieście

Rejon ul. Słupskiej, Arkońskiej i Szczecińskiej staje się polską enklawą. W 1933 r. mieszka tu 6 osób, w 1939 – ponad 210 kolejarzy, pocztowców i urzędników.

W specyficznych warunkach politycznych Wolnego Miasta Gdańska, gdzie narastał nacjonalizm socjalistyczny, Polacy żyjący na Przymorzu tworzyli zwartą wspólnotę. Osiedle powstawało od początku lat 30. jako zespół domów jednorodzinnych. Byli to głównie pracownicy Polskich Kolei Państwowych, Poczty Polskiej oraz polscy urzędnicy, dla których lokalizacja przy magistrali kolejowej była kluczowa zawodowo. Architektura osiedla różniła się od niemieckiej zabudowy Oliwy i Wrzeszcza – domy były skromniejsze, często budowane wysiłkiem rąk właścicieli. Posiadanie domu w tej części miasta było aktem odwagi i manifestacją przynależności narodowej. Dziś ten fragment dzielnicy objęty jest planami ochrony konserwatorskiej w celu zachowania zabytkowego układu urbanistycznego.

1952

Przystanek SKM Gdańsk Przymorze

Otwarcie przystanku kolejowego (dziś: Gdańsk Przymorze-Uniwersytet), wyprzedzające o kilka lat budowę samych blokowisk.

Lokalizacja przystanku w pobliżu historycznej "Małej Warszawy" sprawiła, że nowi mieszkańcy od pierwszego dnia mieli zapewnione sprawne połączenie z centrum Gdańska i Gdynią. 22 lipca 1953 r. otwarto oba tory do Gdyni Orłowa, umożliwiając dwukierunkowy ruch pociągów elektrycznych. 19 grudnia 1976 r. dokonano przełączenia napięcia na standardowe 3000 V, wprowadzając nowoczesne składy serii EN57. W latach 2013–2015 wybudowano Pomorską Kolej Metropolitalną (PKM), której przystanek Gdańsk Strzyża obsługuje południowe krańce Przymorza Małego.

10.06.1959

Kamień węgielny PSM Przymorze – nowe osiedle

Wmurowanie kamienia węgielnego pod pierwszy budynek przy ul. Śląskiej. Architekt Janusz Morek projektuje ludzką skalę – 5-kondygnacyjne bloki na "szczerem polu".

Przymorze Małe, określane w planach jako osiedle nr 1 i 2, było pierwszym etapem gigantycznej inwestycji, która docelowo miała pomieścić kilkadziesiąt tysięcy osób. W przeciwieństwie do późniejszego Przymorza Wielkiego z monumentalnymi falowcami, Przymorze Małe zaprojektowano w skali bardziej ludzkiej. Budowa odbywała się na terenach, które pionierzy opisywali jako "szczere pole" z wysoką trawą, starymi lipami i kopcami kartofli. Wytyczono wtedy ramy dzisiejszego układu komunikacyjnego: ul. Chłopską (dawniej Konradshammerstraße), Kołobrzeską (Lübeckerstraße) i Obrońców Wybrzeża (dawną polną drogę). Ciekawostka: ul. Krzywoustego pokrywa się z barokową osią widokową z XVIII w., która pozwalała opatom oliwskim patrzeć z rezydencji prosto na wody Zatoki Gdańskiej.

kwiecień 1960

Pierwsi lokatorzy – ul. Śląska 68

16 pierwszych lokatorów wprowadza się do nowego bloku, rozpoczynając nową erę gdańskiego mieszkalnictwa.

Pierwszy blok mieszkalny przy ul. Śląskiej 68, oddany do użytku w kwietniu 1960 roku, stał się domem dla pierwszych 16 lokatorów. Wizja Janusza Morka zakładała stworzenie samowystarczalnych mikro-dzielnic z dużą ilością przestrzeni między blokami i wysoką zielenią. W ciągu pięciu lat (1959–1964) wzniesiono 48 budynków mieszkalnych oraz 9 obiektów towarzyszących. W 1964 roku otwarto pierwszą placówkę oświatową – Szkołę Podstawową nr 71 przy ul. Zgody, która szybko stała się centrum życia społecznego.

12.05.1973

Odsłonięcie pomnika Jana Heweliusza

Pomnik astronoma przy ul. Zgody 6, obok Szkoły Podstawowej nr 71. Sfinansowany z dobrowolnych składek gdańszczan.

Jest to jeden z trzech gdańskich pomników Jana Heweliusza. Powstał z inicjatywy mieszkańców i był wyrazem ich ambicji – chcieli, by nowe osiedle miało patronów najwyższej próby. Szkoła Podstawowa nr 71, przy której stoi pomnik, nosi imię astronoma. To właśnie tu, na Przymorzu Małym – nie w Starym Mieście – gdańszczanie oddali hołd jednemu z największych uczonych, których wydało miasto.

1980

"Solidarność" rodzi się na Przymorzu

Przy ul. Chłopskiej 34 mieszkają Alina Pieńkowska i Bogdan Borusewicz – kluczowe postaci strajków i współtwórcy NSZZ Solidarność.

W tzw. kawalerkowcu przy ul. Chłopskiej 34 zamieszkiwali Alina Pieńkowska i Bogdan Borusewicz – kluczowe postaci strajków w sierpniu 1980 roku i współtwórcy NSZZ Solidarność. Obecność działaczy opozycyjnych na Przymorzu sprawiała, że dzielnica była pod szczególnym nadzorem Służby Bezpieczeństwa, ale jednocześnie pulsowała autentycznym życiem politycznym. Przy ul. Obrońców Wybrzeża 4c znajduje się tablica poświęcona Henrykowi Lenarciakowi – ślusarzowi ze Stoczni Gdańskiej i działaczowi opozycyjnemu, co przypomina o ofiarach Grudnia 70.

1992

Samodzielna dzielnica Gdańska

Wyodrębnienie Przymorza Małego jako jednej z dzielnic Gdańska. Dzielnica graniczy z Żabianką, Przymorzem Wielkim, Zaspą-Młyńcem i Oliwą.

Po 1945 roku Przymorze stanęło przed koniecznością całkowitej reorientacji przestrzennej – dawne folwarki i zniszczone w marcu 1945 roku dwory (w tym Czerwony Dwór) przestały istnieć jako jednostki gospodarcze. Wyodrębnienie dzielnicy w 1992 roku domknęło długi proces kształtowania się jej tożsamości administracyjnej. Nazwy ulic przez dekady przechodziły burzliwe zmiany: al. Rzeczypospolitej nosiła imię Marszałka Konstantego Rokossowskiego, a ul. Jagiellońska była ulicą Patrice’a Lumumby.

dziś

Rewitalizacja i przyszłość

Ochrona "Małej Warszawy" przed chaotyczną zabudową, projekt "Zielone Przymorze Małe", retencja wody, Park im. Ronalda Reagana.

Współczesne Przymorze Małe przechodzi proces reurbanizacji łączącej ochronę historycznego dziedzictwa z adaptacją do zmian klimatycznych. Plany zagospodarowania rejonu ulic Szczecińskiej i Słupskiej mają chronić układ urbanistyczny "Małej Warszawy" przed chaotyczną zabudową deweloperską. W ramach projektu "Zielone Przymorze Małe" powstają nowe skwery na skrzyżowaniach ul. Beniowskiego, Słowiańskiej i Piastowskiej z infrastrukturą do gry w szachy. Nowe MPZP kładą nacisk na małą retencję wodną i zachowanie szpalerów drzew wzdłuż ul. Kołobrzeskiej.

Lata 30. XX wieku

Ulice Małej Warszawy

Dawne nazwy ulic z czasów Wolnego Miasta Gdańska (1920–1939) i ich polskie odpowiedniki nadane po 1945 roku.

Dawna nazwa (niem.)Obecna nazwaCharakter w l. 30.
Stralsunder StraßeArkońskaGłówna oś, domy kolejarzy PKP
Stolper StraßeSłupskaSilna społeczność polska, zabudowa jednorodzinna
Stettiner StraßeSzczecińskaZachodni kraniec, bliskość linii kolejowej
BlücherstraßeBeniowskiegoTeren przejściowy między starą Oliwą a osiedlem